Vertrek

August 17th, 2009

Inmiddels zijn we thuis, een week alweer. Ik loop wat achter met onze blog. Deze  één na laatste post gaat over onze laatste dagen in Princeton. En ter afronding van dit online dagboek, zal ik ook een stukje schrijven over onze eerste indrukken “back home.”

Zaterdag, de dag voor ons vertrek, is Martijn met Olivier naar de winkels gereden. We hadden een extra sporttas gekocht voor onze spullen, maar deze was te groot om te dienen als handbagage. Bovendien hadden we de extra ruimte niet eens nodig. Dus Martijn heeft deze maar ingeruild voor een kleiner exemplaar. Ondertussen ben ik het huis verder gaan schoonmaken. De woning was allesbehalve schoon toen we erin trokken, maar dat willen we de volgende huurders niet aandoen.  

Ollies kamer

’s Middags was relaxed. Een lunch met de handbell-dames incl. partners en kids. Het was bij Susan: opnieuw een groot huis en dit keer met zwembad. :) Kyu, de dirigente, had gezorgd voor een sub (een soort stokbrood met wel 5 cm dik beleg) van ca. 1 meter lang (!) en pizza’s.

Subje

De rest had voor een bijgerecht gezorgd. De kids hebben zich prima vermaakt in het water. Het eten was dik voor elkaar en verder was het gewoon erg gezellig.

In het zwembad

Pizza!

Susan en Rebecca ken ik niet zo goed. Maar Stacye, Jennifer en Janet wel. Janet leidt de life group waar ik op dinsdag altijd naar toe ging. Dit was meer dan een leuke onderbreking voor het koffers pakken. Prima om met deze club onze tijd in Princeton af te ronden.

Halverwege de middag was Olivier moe en zijn we naar huis gegaan. Inmiddels was onze koffie thuis op, dus onderweg maar door de drive-in van de Dunkin’ Donuts. Martijn was niet eens verbaasd dat ik precies de weg wist. ;) Olivier sliep inmiddels. Toen we thuis op de bank onze laatste slokken koffie opdronken, kwam onze huisbaas langs. Hij bleef behoorlijk lang plakken, prima hoor. Maar op een gegeven moment zat ik niet meer rustig en ben ik verder aan het opruimen gegaan. Voor hij naar huis ging, hebben we hem een kartonnetje Grolsch-beugels gegeven. Ongelofelijk dat je dit hier zo bij de drankhandel kunt kopen.

Martijn en Darshan

Na het avondeten hebben we Sophie een Dora-rugtas gegeven. Om mee te nemen naar school (vanaf volgende week) en morgen voor onderweg. De tas hadden we volgepakt met knutselspullen en wat snacks. Sophie was apetrots en leek wel een brugpieper met haar nieuwe tas op haar rug.

Onze brugpieper

Na deze verrassing hebben we Sophie uitgelegd dat ze “braaf” moest gaan slapen, zodat wij het pakken konden afronden. En dat ging zowaar goed. :)  

’s Avonds hebben we voor de zekerheid de wekker gezet. Zoals we al verwacht hadden, bleek dat niet nodig. We hebben ontbeten en zijn voor de laatste keer in Princeton naar de kerk gegaan. Fijn om met onze gedachten “in hogere sferen” te zijn dan bij ons aanstaande vertrek. Na de dienst zijn we blijven plakken voor een kop koffie en het afscheid nemen van een paar mensen. Dat viel gelukkig mee. Alleen het afscheid nemen van Stacye vond ik niet makkelijk. Een goed teken.

Toen we thuis waren, heeft Martijn de koffers in de auto gezet. De huisbaas kwam nog even langs en daarna zijn we in de auto gestapt en naar het vliegveld (Newark) gereden. We hebben onze auto ingeleverd en zijn met een bovengronds treintje naar het vliegveld gegaan. Koffers ingeleverd en de douane door. Dat ging allemaal voorspoedig.

Martijn, kids en bagage

Eenmaal in het vliegtuig (3,5 uur later) moesten we vanwege het weer nog twee uur extra wachten voordat we opstegen. Tijdens het wachten kregen we twee keer een glas water aangeboden. Sophies reactie: ” I do not like water. May I have appeljuice please?” Dat kon de stewardess niet weigeren. :) Rond 19.30 uur stegen we op, twee uur later dan gepland. Sophie had inmiddels wel trek en wij ook. Helaas werd het standaard scenario afgedraaid. We kregen eerst drinken (voor de derde keer) en pas na 22.15 uur werd de warme hap geserveerd :( .  Wat ons betreft hadden ze dit beter kunnen omdraaien, want wij wilden toch ook nog wel erg graag wat slapen. Sophie was inmiddels al onder zeil en dat hebben we maar zo gelaten, want om 02.00 uur (08.00 uur Nederlandse tijd) kwamen ze alweer langs met het ontbijt. Martijn heeft nauwelijks geslapen en ik iets meer, ruim 2 uur. :(

Olivier slaapt

We vroegen ons af of we onze overstap in Frankfurt wel zouden halen. Deze werd incl. gatenummer in het vliegtuig gewoon afgebeeld. Advies van de bemanning: zo hard mogelijk rennen. En lukt het niet, dan de vlucht laten omboeken. Dat hebben we dan ook maar gedaan. Olivier op een bagagekarretje en Sophie met haar eigen benenwagen. Rennen, rennen, de doune door en nog meer rennen. En 11 minuten voor vertrek waren we bij de gate, het vliegtuig stond er nog. De reactie van de baliemedewerker was glashard: “1 minuut te laat, jullie mogen niet meer met deze vlucht mee, jullie moeten op tijd zijn.” Het was toch echt Lufthansa die voor onze vertraging had gezorgd, maar ik heb maar niets gezegd.

Eenmaal bij de omboekdesk werd aangegeven dat het ook helemaal niet de bedoeling was dat we de vlucht zouden halen. Onze bagage was al ingecheckt voor de volgende vlucht. Terwijl ons in het vliegtuig was verzekerd: “Als jullie het halen, dan haalt jullie bagage het ook.” Niet dus. Al met al konden we met een vlucht mee die slechts twee uur later dan onze oorspronkelijk vlucht uit Frankfurt vertrok. Dus ook een uiteindelijke vertraging van twee uur. Maar wat was het relaxed geweest al we daar tijdens onze vlucht vanuit de VS juist over geïnformeerd werden. Nu was het allemaal onzeker en hebben we ons ongelofelijk lopen haasten voor niets…

Maandagochtend rond 12.00 uur zijn we op Schiphol geland. Mijn ouders stonden ons daar op te wachten. Een fijn weerzien. Nederland, here we are again. Binnenkort een afrondend verhaaltje over hoe we onze eerste dagen “back home” beleefd hebben.

Laatste week

August 11th, 2009

Onze (bijna) laatste dagen hier zijn aangebroken. Afgelopen zondag moesten we “de prijs betalen” voor ons leuke uitje zaterdag. Sophie en Olivier waren moe en niet bepaald gezellig. Het opstarten ’s ochtends ging wat traag. Daarom zijn we naar de kerkdienst van 11.00 uur geweest. Het was rustig, veel mensen zijn hier inmiddels met vakantie. Eenmaal thuis begon het keihard te regenen. Zonder lampen aan, was het gewoon donker in huis. Ik kan me zo niet eens herinneren wat we de rest van de dag hebben gedaan, vast weinig bijzonders.

Maandag kreeg ik een mailtje van Martijn dat hij met een aantal collega’s “buiten de deur” ging lunchen. Warren, de prof. waarmee hij hier samenwerkt, had dit i.v.m. Martijns aanstaande vertrek geregeld. Nadat de kids en ik een broodje hadden gegeten, zijn we met een Nederlands kaasplankje naar zijn werk gereden. Warren zou de volgende dag naar een conferentie vertrekken en een afscheidskadootje leek ons wel op z’n plaats. Dit werd gewaardeerd. Nu maar hopen dat onze Hollandse kaas ook letterlijk in de smaak valt. 

Maandagmiddag zijn we bij Megan en haar 6-jarige zoon Sam op bezoek geweest. Ze woont in een appartementen-complex met een buiten zwembad voor alle bewoners. Dat is hier niet ongewoon. Sam, Sophie en Olivier hadden dikke lol samen in het water. En Megan en ik de kans om over van alles en nog wat te praten. Ze bekende dat ze in eerste instantie wat gereserveerd was over ons gezamenlijke Camp Discovery avontuur. “Leading a class, me and that Dutch woman??” Maar daar dacht ze na ons eerste overleg gelukkig al anders over. :) Het was erg gezellig. We waren laat thuis en zaten pas na 20.00 uur aan tafel. Voor ons doen zeer ongebruikelijk. De kids waren te moe om te eten en gingen zonder protest direct slapen.

Dinsdagochtend belde ik Stacye of zij en haar dochter Amy meegingen naar de speeltuin. Wat bleek nu? Ze zaten samen bij de garage te wachten totdat de auto gerepareerd was. Dus heb ik Stacye en Amy daar maar opgepikt en zijn we alsnog met z’n 5-en naar de speeltuin gegaan. :) Zoals altijd, relaxed. Ik ben blij dat Stacye en ik elkaar hebben leren kennen.

’s Avonds heb ik Olivier meegenomen naar de kapper. Dit kon ik echt niet langer uitstellen. Hij voerde een geweldig toneelspel op toen hij in de kappersstoel moest gaan zitten. “Is eng, is eng.” Dus hup maar bij mij op schoot. Toen de kapster met de waterspuit kwam aanzetten, riep hij direct: “Stop it, no water, no water.” Daarna was hij redelijk rustig en met een paar trucjes is het de kapster gelukt om zijn haar te knippen. Dit keer was het niet Sophie, maar Martijn die reageerde met: “Hij lijkt wel een ander kind…” ;-)

Ollies nieuwe kapsel

Woensdagochtend is Martijn voor de laatste keer naar Princeton University geweest. Het definitieve afscheid was zeer summier. De collega’s met wie hij intensief heeft samengewerkt, waren afwezig (vakantie, conferentie). Toen Martijn zijn sleutel inleverde, vroeg de secretaresse: “that’s it?” Ja, dus. “Ok, bye.” En dat was het dan.

Maar Martijn heeft nu dus vrij en is bij ons thuis. Woensdagmiddag hebben we een andere huurauto opgehaald, een “van”. Tja, wat moet ik daarvan zeggen. Hij is in elk geval erg ruim en dat hebben we straks wel nodig.

Onze Van

We zijn inmiddels met opruimen, sorteren en inpakken begonnen. Nagenoeg alle knutselwerkjes hebben we van de muren gehaald. De kids hebben in het afgelopen half jaar een behoorlijke stapel kunst gemaakt. Te veel om mee te nemen. We hebben er foto’s van gemaakt, zodat ze op deze manier bewaard blijven. Alle kaarten liggen sinds een paar weken in een doosje op tafel. Sophie kijkt er regelmatig naar. Op deze manier hebben we er opnieuw plezier van. Alleen de brieven van m’n oma’s nemen we mee naar Nederland.

Kids art

Sophies art

Donderdagdagmiddag zijn we naar Homefront gegaan. Een organisatie die daklozen en arme gezinnen verder helpt. Daar hebben we een deel van de spullen die we het afgelopen half jaar hebben aangeschaft, afgegeven. Alleen het speelgoed werd niet geaccepteerd, daar krijgen ze waarschijnlijk te veel van.

Ook hebben we er een doos kleren achtergelaten. Sophie moest haar lange broeken passen, voordat we ze in de koffer zouden stoppen. Allemaal te kort, op 1 na…  Tijdens het inpakken van de eerste koffers, bleken onze spullen (en dan vooral zomerkleren) minder ruimte in te nemen dan verwacht. Toen Martijn zei, dat er nog wel meer in onze koffers zou passen, heb ik dat direct als excuus aangegrepen om hier nog maar wat te gaan shoppen. En dat is uitstekend gelukt. :)

Vrijdag waren Martijn en ik om 6 uur ’s ochtends al wakker. Onze bengels sliepen nog heerlijk, maar wij konden de slaap niet meer vatten. Tja, ons afscheid nadert. Halverwege de ochtend zijn we met z’n 4-en naar de bieb gegaan voor het “End of the Summer Reading Program feest”. Er was muziek voor de kids en een tafel vol snacks. Sophie en Olivier hebben “farewell” gezegd tegen Miss Susan en Miss Lisa en Martijn heeft ons abonnement opgeheven. De kids waren er Hollands nuchter onder, Miss Lisa daarentegen had tranen in haar ogen staan.

De kids met Miss Susan

Miss Susan, Sophie & Olivier

Toen Olivier na de lunch ging slapen, ben ik ook in bed gekropen. Normaal gesproken val ik dan als een blok in slaap, maar dit keer niet. Dat heeft ongetwijfeld met ons aanstaande vertrek te maken. Ondertussen zijn Martijn en Sophie naar de winkels geweest. Onze huisbaas en buurvrouw hebben ons veel speelgoed geleend, we hebben hier nauwelijks iets hoeven kopen. Zelfs na mijn geshop, bleek er kofferruimte over te zijn. Dus zijn Martijn en Sophie maar gaan winkelen. Ze kwamen oa. met een set Dora en een set Diego Duplo thuis, dat gaat in de koffer mee naar Nederland. Sophie kon niet wachten om met haar kado te spelen. Zodra ze het  had uitgepakt, liet ze de poppetjes allerlei avonturen beleven … in het Engels.

Sinds een paar weken is Sophie vertrouwd genoeg met de Engelse taal om deze actief te gebruiken. Zelfs tegen wildvreemden kletst ze honderduit. Het is niet altijd even efficient, maar dat is niet erg. Als ze een woord niet kent, dan omschrijft ze het. :) En de mensen hier begrijpen doorgaans maar al te goed wat ze zegt. :) Wij zijn hier erg blij mee.

Vrijdagavond zijn Stacye en ik weer uit eten geweest. Stacye stelde dit voor na ons leuke etentje bij de Italiaan. Dat liet ik me natuurlijk geen twee keer zeggen. We hadden een andere Italiaan op het oog, maar op het laatste moment hebben we gekozen voor “Elements Asia”: een Aziatisch Restaurant. Lekker eten, anders dan de standaard Chinees. In Nederland heb ik in elk geval nog nooit avocado en pijnboompitten in een Aziatisch gerecht verwerkt gezien. Een ander verschil was dat er alleen een vork op tafel lag om mee te eten. Dat heb ik nog nooit meegemaakt. Hoe dan ook, het belangrijkste: het was erg gezellig, een geslaagd afscheidsetentje. :)

Allerhande

August 5th, 2009

Wie-o-wie wil de nieuwste Allerhande (van de AH, nummer 8, Italië) voor mij bewaren? Je doet met er een groot plezier mee. :) Ook voor de nummers van de eerste helft van dit jaar houd ik me aanbevolen. ;-)

New York 6

August 3rd, 2009

“Pap en mam, gaan we nog 1 keer naar New York voordat we naar Nederland gaan?” “Waarom dan Sophie?” “Nou, daar hebben ze torens. Die hebben we in Nederland ook wel, maar die zijn zo klein en in New York zijn ze héél groot.”

Nou, aan dat verzoek van Sophie gaven we graag gehoor. :) Dus zaterdag zijn we voor de 6e en (voorlopig) laatste keer naar New York geweest. We zijn weer met de auto naar Staten Island gereden en hebben de ferry naar Lower Manhattan genomen. Het was ongeveer 30 graden en heerlijk op de boot.

Edith op de ferry

Daarna zijn we met de metro naar Times Square gegaan. 

Times Square

Vandaar uit zijn we in westelijke richting gelopen, naar de rivier de Hudson. Deze kant van Manhattan hadden we nog niet bekeken.

Martijn en Sophie

Bijna de hele middag hebben we op de Intrepid doorgebracht, een vliegdekschip uit 1943 wat onder andere tijdens de WO2 en de Vietnam oorlog gediend heeft.

Intrepid

Nu herbergt dit het Sea, Space & Air museum. Het schip zelf is als museum ingericht.

In het museum

Met op het dek vliegtuigen, straaljagers en helicopters en op de achtergrond de hoge torens van New York. Daar hebben we best lang rondgelopen. De kids vonden de vliegtuigen interessant, het uitzicht op New York en over de Hudson was prachtig, net als het weer. Bij het museum is trouwens ook een onder onderzeeër, maar daarvoor moeten we over 4 jaar terugkomen: minumum leeftijd 6 jaar. ;-)

A12 Blackbird met op de achtergrond NY

De dag is omgevlogen. We zijn via een andere route weer naar Times Square gewandeld en eenmaal daar hebben we besloten om direct in de metro te stappen om weer naar de ferry te gaan.

Nabij de Hudson

Nabij de Hudson

We waren net te laat voor de overtocht van 17.00 uur, dus er was nog tijd voor een ijsje. We bestellen er inmiddels nog maar 2 voor ons 4-en, want ook deze torens zijn groter dan in Nederland. ;-) Pas halverwege de ferry-tocht, hadden de kids hun traktatie op.

Ollie met een ijsje

Kiekje vanaf de ferry

’s Avonds zei Sophie tot onze verbazing: “Geen McDonalds, ok?” Olivier begon direct te protesteren, maar dat had geen zin. We zijn naar Applebees gegaan: een informele Amerikaanse eettent. En het ging verbazingwekkend goed, waarschijnlijk omdat de kids best moe waren van een indrukwekkende dag NY en nog vol zaten van hun ijsco. We verbazen ons er steeds over: Olivier geniet met volle teugen van het Amerikaanse eten. Geef hem maar veel vlees met friet en ketchup en meneer is tevreden.

Yum, vlees!

De kids aten veel meer dan we hadden verwacht. Alle borden waren leeg, dus hebben we als laatste vulling nog maar een ijsje besteld. Dit keer één met vier lepels!

IJsje toe

Een PS ook voor ons eigen archief. Op ons lijstje-nog -te-zien-in New York staan onder andere top of the Rockefeller Center, Flatiron Buiding, Circle Line en meatpacking district. Wie weet…

Gezellig uit

August 3rd, 2009

Vrijdagochtend hebben we’t rustig aan gedaan. Althans, de kids en ik. Om 10.30 uur zijn we naar de bieb geweest (sing along with Miss Susan) en dat wat het wel zo’n beetje. Na de lunch heb ik de kids in bed gestopt, want de vorige avond waren we pas om 21.30 uur thuis. Sophie en Olivier waren moe, toch wilden ze niet slapen. Ik had geen zin om met knorrige kids thuis te zitten. Naar de speeltuin dan maar. Misschien dat ze daarna alsnog even naar bed willen, was het idee. Het eerste kwartier in de speeltuin was vervelend met twee ruziënde en huilende kids, maar daarna ging het goed. We zijn er tot 16.00 uur gebleven. :) Toen we thuiskwamen, was Martijn er al. Zijn werk voor die dag was klaar en hij wachtte op input van twee collega’s. Van het alsnog naar bed is niets gekomen. De kids mochten TV kijken en ik heb voor hen en Martijn een hapje gekookt.

’s Avonds kwam Stacye mij ophalen. Samen met Jennifer zijn we uit eten geweest. Dat was erg gezellig! We genoten er alle drie van om eens ongestoord (lees: zonder kids) een hapje te kunnen eten. Voor mij de eerste keer in in elk geval een half jaar en voor Stacye en Jennifer gold dat net zo. We zijn naar een Italiaan geweest, Capuano. Het eten was erg smaakvol.

Stacye, Jennifer en Edith

Stacye, Jennifer en Edith

In New Jersey hebben niet alle restaurants een vergunning voor het serveren van alcohol. Diverse staan wel toe dat je je eigen wijn en bier meeneemt, die zij dan netjes opdienen. Ook Capuano is zo’n BYO (bring your own). Net als bijna alle andere gasten, kwam Jennifer het restaurant inlopen met een bruine papieren zak met daarin een flesje lekkere wijn. De bediening zorgde voor een koeler met ijs, wijnglazen en het inschenken van de wijn. Iets wat we in Nederland niet kennen.

Er waren nog wel meer schillen. Het voorgerecht heet een appetizer en het hoofdgerecht de entrée. Ik had was verbaasd dat het hoofdgerecht zo wordt aangeduid: entrer is toch binnenkomen, het voorgerecht als binnenkomer aanduiden leek me meer gepast. Hoe dan ook, dat is hier niet het geval. We hebben 1 appetizer besteld en met z’n 3-en gedeeld. Erg normaal hier en na het zien van het formaat van de portie, verbaasde ik me er niet over. Een grote gemarineerde gegrilde Portobello champignon overladen met geroosterde paprika’s, spinazie, mozzarella en dat alles in een soort ingekookte balsamico azijn dressing. Héérlijk!!

Stacye en Jennifer

Zodra de eerste was uitgegeten, werd dat bord direct weggehaald. In Nederland geheel tegen de “etikette” in. En het bestek bleef op tafel voor de volgende ronde, de entrée. Deze werd in twee rondes opgediend: eerst de soep of salade (daaruit moest je als bijgerecht kiezen) en vervolgens het daadwerkelijke hoofdgerecht. Ook dat was heerlijk. De porties waren, hoe kan het ook anders, enorm. Het inpakken van de restjes is hier de normaalste zaak van de wereld. Ook wij zijn het restaurant verlaten met een “doggybag”, maar dat wordt hier dus echt niet zo aangeduid, haha.

Wij waren, na ruim 3 uur tafelen, de laatsten die het restaurant verlieten. Dit was voor herhaling vatbaar, maar ik realiseer me dat dit in deze samenstelling niet mogelijk is. Hoe dan ook, dit was een gezellig en zeer geslaagd avondje uit.

Een keertje terug, zullen we dat maar doen papa?

July 31st, 2009

Het afscheid komt in zicht. Ik heb inmiddels best zin om onze koffers al te pakken. Zal het passen? Vast niet, want we zijn hier hartje winter aangekomen en ondertussen hebben we hier wel wat kleding aangeschaft. Maar het is nog net iets te vroeg om met “oprommelen” te beginnen. We hebben nog 10 dagen te gaan. Nog even geduld dus.

Ondertussen vervelen we ons absoluut niet.

Zondag wilden we naar een klein attractiepark voor de kids. Ik had onze rugtas al volgestopt met drinken, luiers, etc. Maar er werd niet geluisterd, dus dat feest ging niet door. Helaas, helaas. Gelukkig had Sophie maar al te goed door waarom we niet gingen. Martijn en ik hadden geen zin om de hele dag binnen te zitten, dus hebben we door Princeton gewandeld.

Princeton

Zomaar een huis in Princeton, het geeft een beetje een indruk van de huizen hier.
De meeste woningen hebben trouwens een veranda met twee schommelstoelen.
En wij wonen in een “ranch-house”, vrijvertaald een Amerikaanse bungalow, haha.

Op een bankje in Princeton

En dat ging goed, dus we zijn ook nog naar de speeltuin geweest. Daar zijn we maar kort gebleven. Het is hier warm (ca. 30 graden) en vooral erg benauwd, veel “drukkender” dan in Nederland.  Twee van onze slaapkamers hier hebben airco en nu begrijp ik waarom. Dus de middag hebben we afgesloten met een ijsje in het opblaasbadje achter in onze tuin.

In de speeltuin

Dinsdag heb ik getrakteerd op de lifegroup, want daar was ik voor de laatste keer. Sophie en Olivier kregen van Martha een knuffelbeest toegestopt. Na de cake, zijn we weer in de auto gestapt, want er was dit keer geen oppas voor de kids. We zijn maar naar de bieb gereden, waar we nog net op tijd waren voor story-time.

Woensdagochtend zijn we weer naar de bibliotheek gegaan. Dit keer voor een poppentheater. Leuk! En de kids hebben zich tijdens de voorstelling redelijk goed gedragen. :)

Poppentheater

Na de lunch zijn we weer naar een voor ons onbekende speeltuin gereden. Stacye kwam er ook, samen met haar zoon en dochter. De kids hebben er naar hartelust geklauterd en gerend. Maar na een half uur zijn we in de auto gestapt en naar Stacyes huis gereden, want het begon te regenen en dat is hier vaak meer dan een paar spettertjes. Het was gezellig bij Stacye. Dat kan hier inmiddels dus ook, met de kids bij een vriendin langs om even samen een kop thee te drinken. :)

Bij thuiskomst, zag ik dat mijn jongste zusje gebeld had. Het was in Nederland 22.00 uur, ik dacht: “dat kan waarschijnlijk nog net”. En ja hoor, Hester en Cor waren gelukkig nog wakker. Mijn vermoeden was juist, dat kon ook bijna niet anders met een zwangerschap van ruim 41 1/2 week. We zijn een gezond en prachtig nichtje rijker: Romée Hester Wietske. Hoera!

Romée

Vanochtend (donderdag) stond onze buurvrouw Mrs. Duncan op de stoep met drie prachtige hortentia’s. Van het idee van ons naderende afscheid, kregen we beide tranen in onze ogen. Vanavond zien we elkaar weer, maar daarover zo meer. Na haar vertrek zijn de kids en ik naar de bieb gegaan (story-time) en daarna hebben we boodschappen gedaan.

Vanmiddag zouden we naar Megan (van Camp Discovery) gaan, maar zij mailde dat ze ziek was. We zijn maar thuis gebleven. Halverwege de middag kwam er geen water meer uit de kraan. Ik heb onze buurman Steve gebeld, maar hij had dit probleem niet. Dus heb ik onze huisbaas gebeld. Om een lang verhaal kort te houden: hij had de rekening niet betaald en de “American Watercompany” had ons water dus afgesloten. Gelukkig is dit rond etenstijd weer rechtgezet. We hebben het zelfde probleem al een paar keer met onze internet-provider gehad, dit akkefietje met het water was nieuw voor ons.

Na het avondeten zijn we naar Mr. en Mrs. Duncan gegaan. Wij te voet en de kids in hun autootje. :) Daar waren we uitgenodigd voor een “good bye dessert”, inderdaad een afscheidsfeestje. Ook Steve en een handjevol andere buren waren er. Sophie wilde perse haar oranje jurk met glitterknoopjes aan met ook nog eens een rokje eronder, voor een extra “zwier- en zwaaieffect”. Prima. Bij de Duncans werden we verwelkomt met koffie en appel cider met allerlei lekkers erbij: pie van New Jersey perzikken, biologische appel cider donuts, Mrs. Duncans brownies en ijs. Het was echt erg gezellig. De kids voelen zich erg (te?) op hun gemak bij de Duncans. Olivier heeft minstens 4 brownies gehad en 3 glazen cider (dit was de non-alcoholische variant uiteraard). We werden ook nog eens verwend met kado’s: van alle buren een prachtig boek over Princeton (geschiedenis en architectuur). Super! En een fotoalbum met de foto’s van ons welkomsfeestje wat nog niet eens zo lang geleden gehouden werd. Van Steve een tasje New Jersey perzikken en een mooi ingepakte grote New Jersey tomaat. (Onze tomaten hier doen het nl. erg goed, maar ze zijn waarschijnlijk rijp als we net vertrokken zijn. Die zijn dus voor hem.) De kids hebben van de Duncans “rupsje nooitgenoeg” in het Engels gekregen met zelfs nog wat kadootjes erbij. En Sophie voelt zich inmiddels zo vrij hier dat ze (met succes!) bij Steve om een fles appelcider en bij Mrs. Duncan om nog een brownie heeft gebedeld. Aan het eind stopte Mrs. Duncan (80 jaar!) me nog snel haar e-mailadres toe. Na een stevige omhelzing van de Duncans (en Sophie van iedereen) zijn we maar gegaan. Toen Mr. Duncan zei: “misschien komen jullie nog wel eens terug”, antwoordde Sophie stellig nee. Maar eenmaal thuis had ze zich al bedacht en zei ze tegen Martijn dat dit best een goed idee was. “Een keertje terug, zullen we dat maar doen papa?”

Camp Discovery

July 28th, 2009

Zoals ik al verwacht had, stond de afgelopen week behoorlijk in het teken van Camp Discovery. Het was een intensieve, maar zeer geslaagde week. Ik had ’s avonds geen “puf” om de blog bij te werken. Bij deze een wat verlate samenvatting van de afgelopen week.

Sophie heeft zich prima vermaakt in haar “klasje”. We zijn iedere ochtend of door Olivier of door de wekker wakker geworden. Ontbijten ging soms tergend langzaam, maar Sophie is in elk geval steeds enthousiast de auto ingestapt om naar de kerk te gaan voor een nieuwe “Camp Discovery-ochtend”.  Ik was co-leider van de andere kleutergroep (de klas waarin Sophie dus niet zat). Af en toe zag ik haar blij en met rode wangen voorbij komen.

Iedere dag had een thema en bestond uit verschillende onderdelen: een bijbelverhaal, spelletjes, een “snack”, theater, knutselen en “nature dock”. Hier kregen de kids allerlei dieren te zien. In alle programma-onderdelen was het thema van die dag verweven.

Camp Discovery heeft Sophie’s Engels sowieso goed gedaan. Tijdens het avondeten vroeg Martijn steeds naar wat ze die dag gedaan en geleerd had. Meestal wist Sophie een deel van het (bijbel)verhaal te vertellen en de dieren die ze gezien had, zoals schildpadden, een slang, vissen, krabbetjes en een opgezette krokodil. De “snack” van de dag wist ze meestal ook goed te omschrijven. ;-) En aan het eind van de week kwam Sophie trots met een enorme stapel knutselwerkjes naar me toelopen.

Olivier had het prima naar zijn zin in de crèche. De enige plek waar het (met slechts 2 peuters en 2 “oppassers”) wél rustig was. De rest van het gebouw was, met ca. 200 kids en ruim 50 vrijwilligers, een enorm drukke bedoening. Toch kostte het hele gebeuren Olivier de nodige energie. Hij is twee keer de laatste 5 minuten van de ochtend in slaap gevallen. En dat was genoeg om vervolgens zijn middagslaapje te weigeren. :(

Megan en ik hebben samen één van de twee kleuterklassen gedraaid. Wij kenden elkaar nauwelijks, maar de samenwerking was erg geslaagd. De gemiddeld 10 kids in onze groep hebben volgens mij ook echt een leuke en leerzame week gehad.
 Een deel van "mijn" klasje

Een deel van "mijn" klasje

Dit evenement ging, hoe kan het ook anders, echt op z’n Amerikaans. Het was groots opgezet en kosten nog moeite werden gespaard om er een indrukwekkende week van te maken. Zelfs de snacks (met veel suiker en kleurstoffen) waren gerelateerd aan het thema. In Nederland kennen we wel een vakantiebijbelschool week, maar wat ik me ervan kan herinneren, lang niet zo mega als hier.

Al met al een intensief en geslaagd gebeuren dus. Ondanks zijn stoere middagslaapjes weigeren, werd Olivier wel steeds om 6 uur ’s ochtends wakker. Op woensdag was de “koek” helemaal op en hebben Sophie, Olivier én ik een groot deel van de middag geslapen. ’s Avonds zijn we met z’n 4-en naar de speeltuin geweest (LoversLane) en hebben we daar gepicknickt. Dat was leuk!

Op de glijbaan bij Loverslane

Vrijdagavond werd Camp Discovery afgesloten met een BBQ. Het weer was perfect. De kids hebben zich volgepropt met chips. En toen ik de camera tevoorschijn haalde, werd de BBQ alweer afgeruimd. Yes, een echte Amerikaanse (lees efficiente) maaltijd dus.

Zaterdagavond hadden we weer etentje (potluck dinner, iedereen neemt een gerecht mee) van de wijk van onze kerk. We weten wel beter, maar we zouden bijna denken dat alle Amerikanen een enorm groot huis hebben. Dit etentje was bij een hartelijk stel, van onze leeftijd, met een kast van een woning. Als we ons huis in Enschede zouden kantelen, dan zouden we het zo in de basement (kelder) van dit kasteel kunnen schuiven. Twee eetkamers waren niet eens ingericht, zoveel ruimte heeft dit gezin dus. Het kostte even moeite om de kids in het gareel te houden, maar al met al was het een geslaagde avond.

De contacten met mensen hier beginnen steeds hechter te worden. Sophie spreekt onderhand een behoorlijk mondje Engels. Martijn schoof zondag in één van de kerkbanken, maar Sophie liep gewoon door. Zij ging naast één van haar leidsters van Camp Discovery zitten. Een paar maanden geleden was dat wel anders, maar inmiddels voelt ze zich hier (ook) behoorlijk op haar gemak. Erg fijn om dat te zien. En net nu dat allemaal gebeurt, komt het afscheid nemen in zicht. Zo langzamerhand begint het toch wel een beetje dubbel te worden. Niet dat we niet willen gaan, integendeel, we zien er naar uit! Maar het is inmiddels ook wel een beetje “bitter”.

Oh, lest best. Martijn was deze week ook nog jarig. :) Onze 4 koffers gaan uitpuilen, daarom heb ik hem maar iets voor hier gekocht: een pakket Amerikaanse biertjes. Ik heb ballonnen opgehangen, Sophie heeft voor Martijn gezongen en een chocolade taartje voor hem (en vooral haarzelf ;-) ) uitgezocht. Lang zal hij leven, HOERA!

Oeps, en dan zou ik het bijna vergeten. Dinsdagmiddag is Martijn met Olivier voor een laatste controle naar de dokter geweest. Zijn been zag er goed uit! Dat vermoeden hadden we al, want Ollie rent en klautert er inmiddels weer vrolijk en ongeremd op los. :)

Martijn 33 jaar!

Voorbereiden

July 20th, 2009

De afgelopen week heeft voor een deel in het teken gestaan van het voorbereiden van Camp Discovery, het Summercamp van de kerk hier. Dit gaat morgen van start. Dan verzorgen we 5 aaneengesloten ochtenden een super leuk programma  voor kids van 3 tot ongeveer 12 jaar. Er hebben zich 180 kinderen aangemeld, waarvan ongeveer de helft van “buiten” de kerk. Vorig jaar waren er ongeveer 75 kinderen present, een behoorlijke groei dus. Er helpen vanaf maandag ca. 55 vrijwilligers mee om deze week mogelijk te maken. Al met al een behoorlijke organisatie. Er zijn twee “Pre-K” groepen met kids van 3 – 5 jaar. Sophie zit in de ene groep en ik sta Megan bij in de andere groep.

camp_discovery_logo

Afgelopen dinsdag ben ik naar de “life group” geweest. Een deel van de groep was aanwezig. Met het oog op ons aanstaande vertrek, heb ik mijn camera meegenomen. Toen Martijn onderstaande foto zag, zei hij: “Wat is dit voor’n divers clubje?” Een deel van de life group dus. ;-)

Life group

Rachel, Teresa, Edith, Doris, Mary, Marva

Deze week zijn we “maar” twee keer naar de bieb geweest: op woensdag- en donderdagochtend. Kunnen de kids al een beetje “ontwennen.” ;-) Donderdagmiddag hebben we nl. bij de kerk doorgebracht en vrijdagochtend ook. Daar hebben we “ons lokaal” ongetoverd tot een “bayou”; met veel fantasie een moeras met een krokodil en een kampvuur. En we hebben een deel van de activiteiten voor de aanstaande week besproken. Veelbelovend! Dit summercamp gaat echt op z’n Amerikaans, groots dus. Kosten nog moeite worden gespaard om er een leuke en leerzame week voor de kids van te maken.

Zaterdag heeft Martijn een flinke stapel administratie weggewerkt. Ook dat moet hier gebeuren. Ondertussen zijn Sophie, Ollie en ik naar de speeltuin bij Lovers Lane geweest. ’s Middags zijn we met z’n allen naar de speeltuin in Veteran’s Park (Hamilton) gegaan.

Veteran's Park

Vandaag heb ik opnieuw een groot deel van de dag bij de kerk doorgebracht. Na de kerkdienst zijn de overige ruimtes aangekleed/versierd. Vanavond heb ik nog het e.e.a. voor morgen voorbereid (spelletjes en knutselwerkjes), want dan gaan we van start. Er wordt van ons verwacht dat we uiterlijk 08.30 uur bij de kerk verschijnen. Met het oog op werk en school straks in Nederland: kunnen we alvast weer een beetje wennen aan het op tijd present zijn. ;-)

Afronden van het onderzoek

July 16th, 2009

Met nog maar 3 weken werk te gaan, is het de hoogste tijd dat ik (Martijn) eens iets schrijf over mijn werk hier. In mijn eerste bericht (zie hier) heb ik de plannen beschreven voor het onderzoek wat ik hier zou gaan uitvoeren. Dit onderzoek houdt zich bezig met “Optimal Learning”, vrij vertaald, efficiënt leren. Leren doe je door simpelweg verschillende dingen uit te proberen en de resultaten in combinatie met je acties te onthouden. Efficiënt leren wil dan dus zeggen dat je met zo min mogelijk pogingen de beste resultaten weet te behalen.

Ter illustratie het volgende. Stel, we hebben de keuze uit een groot aantal alternatieven. Een gekozen alternatief levert bepaalde opbrengsten (of kosten) op, maar deze opbrengsten zijn vooraf onbekend. Voordat je definitief een keuze maakt, heb je de mogelijkheid een aantal alternatieven te proberen (te meten). Een individuele meting van een bepaald alternatief geeft echter geen volledig beeld van de waarde van dit alternatief, omdat de waarden kunnen fluctueren. Dus, om enig inzicht te krijgen willen we voldoende metingen van elk alternatief doen. Echter, omdat het doen van metingen veelal kostbaar of tijdrovend is, ben je normaal gebonden aan een gelimiteerd aantal metingen. Het doel is dan ook om met zo min mogelijk metingen het beste alternatief te vinden.

Dit probleem klinkt misschien wat theoretisch, maar heeft veel toepassingen. Welke combinatie van grondstoffen in een medicijn is het meest effectief voor het bestrijden van een bepaalde ziekte? Welke computer in een groot computernetwerk heeft de grootste beschikbaarheid voor het doen van nieuwe berekeningen? Wat is de beste plek om een nieuw te bouwen magazijn te vestigen? Wat is de snelste weg van noord naar zuid Manhatten afhankelijk van het tijdstip van vertrek?

Bestaande methoden voor dit soort problemen werken veelal als volgt. Eerst meten ze elk alternatief een aantal keer. Vervolgens wordt elke beslissing gebaseerd op een complexe afweging van de gemiddelde waarde van elk alternatief en de spreiding in de waarnemingen. Klinkt aardig, maat dit gaat dus niet werken als we te maken hebben met veel alternatieven en/of als de kosten van metingen hoog liggen. Mijn onderzoek richt zich dus op het ontwikkelen van een methode die al goed presteerd wanneer we minder metingen verrichten dan het aantal alternatieven. De manier waarop ik dit doe, is door de waarde van individuele alternatieven af te laten hangen van alternatieven met soortgelijke karakteristieken. Voor de wat meer ingewijden, dit is het idee:

“We use a Bayesian probability model for the unknown reward of each alternative and follow a fully sequential sampling policy called the knowledge-gradient policy. This policy myopically optimizes the expected increment in the value of sampling information in each time period. Because the number of alternatives is large, we propose a hierarchical aggregation technique which induces a correlated multivariate normal belief on the rewards.”

Het idee was snel bedacht, maar het uitwerken hiervan is een ander verhaal. Kortgezegd, de ene maand ging als een trein en de andere maand was er totaal geen vooruitgang. Soms zag het er op papier geweldig uit, d.w.z. mooie wiskundige afleidingen, maar bleek het na implementatie (programmeren van de methode om ze te testen op de computer) voor geen meter te werken. Zo heb ik in de maand april compleet geen vooruitgang geboekt. Maar goed, die maand zijn we dan ook op vakantie geweest. ;-) Vervolgens kwam ik in mei tot het inzicht dat een aanname die ik had gemaakt en die heel redelijk klonk, de boel in de war schopte. Direct na dit gefixed te hebben, bleek mijn methode bijzonder goed te werken.

Maar zeggen dat iets goed werkt, kan tricky zijn. Iets kan goed lijken te werken bij een reeks problemen die je hebt bekeken, maar kan mogelijk slecht werken bij bepaalde problemen die je niet hebt bekeken. Een bekend probleem bij het type algorithme waar ik mee bezig ben geweest, is dat je kan blijven hangen in een lokaal optimum. Ofwel, bij een alternatief waarvan je denkt dat het de beste is, maar er blijkt toch nog een alternatief te zijn die op dat moment minder lijkt, maar in werkelijkheid toch beter is (beetje vage zin ja, als het idee maar duidelijk is).

Om hier uitsluitsel over te geven, heb ik bewezen dat mijn strategie optimaal is in de limiet. Dit wil zeggen, als je maar genoeg metingen neemt, vind je altijd het beste alternatief. Dit is een hele ervaring voor mij. In Nederland heb ik me weinig bezig gehouden met het bewijzen van theoriën. Veel te theoretisch voor mij. Maar er zitten toch leuke kanten aan: je laat iets zien wat een stuk lastiger is aan te tonen met experimenten, maar het bewijs kan ook helpen om het algorithme te verbeteren.

De laatste maand heb ik veel gedaan. De methoden zijn uitvoerig getest, alles is redelijk netjes opgeschreven en een artikel over dit onderzoek kan bijna de deur uit. In oktober zal ik dit onderzoek presenteren in San Diego, wat ligt aan de westkust van de VS. Ondertussen ben ik ook gestart met twee vervolgonderzoeken en werk ik aan een toepassing op het gebied van transportplanning. Genoeg te doen dus.

We hadden alleen nog een bezoek aan Boston en Cape Cod op ons “lijstje staan”, maar hebben zojuist besloten dat we dit laten schieten, zodat ik me onze laatste weken hier op mijn werk kan richten. We hebben al zoveel gezien, het is mooi geweest zo.

Uiteindelijk heb ik hier veel geleerd. Inhoudelijk, maar vooral van de manier van werken. De prof. met wie ik hier samenwerk is ook enthousiast over de resultaten, dus ik verwacht dat onze samenwerking zeker nog niet voorbij is. Kortom, naast alle geslaagde uitstapjes en vakanties, zoals normaal besproken op deze weblog, ook een geslaagde periode met betrekking tot mijn werkzaamheden hier.

Bitter – sweet

July 14th, 2009

De dag van ons vertrek komt dichterbij, nog een kleine maand te gaan. Het houdt me iedere dag wel even bezig. Met sommige boodschappen begin ik er langzamerhand rekening mee te houden. En het speelt al af en toe door m’n hoofd: wat nemen we mee terug in onze vier koffers, wat laten we in ons huis en met welke spullen kunnen we een ander blij maken. En weer eenmaal thuis hebben we een week om bij te komen, voordat Sophie naar school gaat en voor ons beide het werk weer begint.

Afgelopen zondag in de kerk verwoordde Alison het redelijk juist: het is wat “bitter sweet”. Nu we net een beetje gewend raken, hier leuke contacten krijgen, de scherpe randjes van het gemis van vooral familie na 6 maanden wat lijken te slijten, Sophie haar Engelse woordenschat in publiek durft te gebruiken, etc. gaan we weer naar huis. Niet dat we daar geen zin in hebben, integendeel. We zijn straks dolblij als we weer op Schiphol landen, maar toch is het onderhand een beetje dubbel. Erg sweet met een vleugje bitter, zullen we maar zeggen.

Vandaag zijn we opnieuw naar  “Veteran’s Park” in Hamilton geweest. Ook nu weer waren Stacye, Jennifer met kids present. We hebben rond het middaguur afgesproken en zijn tot na 3-en in het park geweest. Iedereen had met lunchtijd rekening gehouden. Wij hebben in het park een broodje gegeten.

Olivier en Stacye

De kids hebben zich prima vermaakt.

De kids vermaken zich prima

Ondertussen konden wij relaxed op een bankje zitten “chit chatten”, yes kletsen. :) We hebben het o.a. even over “Camp Discovery gehad”. Jennifer is één van de hoofdorganisatoren van het Summercamp, Stacye en ik draaien mee en we hebben nog maar een week te gaan voordat het begint… 

Jennifer, Edith en Stacye

Jennifer, Edith & Stacye

Is de natuur hier ook van de leg? Het heeft de afgelopen maand uitzonderlijk veel geregend en vandaag ontdekten de kids een eend met kuikentjes.

Jonge eendjes

De kids samen

Hoe dan ook, dit was een geslaagde middag. We waren het park nog niet uit en Olivier sliep. Dat was te verwachten na zo’n dagdeel intensief spelen.